Czym dokładnie jest choroba Peyroniego?

Jest to nabyte włóknienie osłonki białawej otaczającej ciała jamiste prącia.

Ciała jamiste podczas erekcji:

• wypełniają się krwią,
• zwiększają swoją objętość,
• rozciągają osłonkę białawą.

Jeżeli fragment osłonki jest zmieniony przez włóknienie, jego elastyczność jest mniejsza.

Zdrowa część prącia rozciąga się bardziej, natomiast część objęta blaszką:

• mniej.

W rezultacie prącie może:

• wyginać się w kierunku blaszki,
• skracać,
• zwężać,
• tracić stabilność w określonym miejscu.

Czy każde skrzywienie prącia oznacza chorobę Peyroniego?

Nie.

Skrzywienie może być również:

• wrodzone.

Wrodzone skrzywienie jest zwykle obecne już:

• od pierwszych pełnych erekcji,
• od okresu dojrzewania.

Najczęściej nie towarzyszą mu:

• nowe stwardnienie,
• ból,
• stopniowa zmiana kąta.

W chorobie Peyroniego charakterystyczne jest natomiast to, że mężczyzna wcześniej miał prącie o innym kształcie, a deformacja:

• pojawiła się później.

Dlaczego powstaje choroba Peyroniego?

Dokładny mechanizm nie jest całkowicie poznany.

Najczęściej uważa się, że znaczenie mają:

• mikrourazy osłonki białawej,
• nieprawidłowa reakcja gojenia,
• nadmierne włóknienie.

Mikrourazy mogą pojawiać się między innymi podczas:

• współżycia,
• intensywnej aktywności seksualnej.

U większości mężczyzn takie niewielkie urazy goją się prawidłowo.

U predysponowanej osoby może jednak dojść do nadmiernego tworzenia:

• tkanki bliznowatej.

Czy choroba zawsze zaczyna się po poważnym urazie?

Nie.

Wielu pacjentów:

• nie pamięta konkretnego urazu.

Zmiana może być konsekwencją:

• wielokrotnych drobnych przeciążeń,
• mikrourazów, które nie zostały zauważone.

Dlatego brak informacji o urazie nie przemawia przeciwko chorobie Peyroniego.

Czy choroba Peyroniego jest nowotworem?

Nie.

Blaszka Peyroniego jest zmianą:

• włóknistą,
• łagodną.

Nie jest rakiem i:

• nie daje przerzutów.

Może jednak znacząco wpływać na:

• możliwość współżycia,
• erekcję,
• samoocenę,
• relację partnerską.

Czy Peyronie może powodować zaburzenia erekcji?

Tak.

Przyczyny ED mogą być różne.

Możliwe są:

• współistniejące choroby naczyń,
• trudność mechaniczna wynikająca z deformacji,
• niestabilność prącia,
• lęk związany z wyglądem lub współżyciem.

Dlatego u każdego pacjenta trzeba osobno ocenić:

• jakość erekcji.

Ma to szczególne znaczenie przed wyborem rodzaju operacji.

Czy prawidłowa erekcja przy skrzywieniu jest możliwa?

Tak.

Mężczyzna może mieć:

• bardzo dobrą sztywność,

ale nie być w stanie odbyć stosunku z powodu:

• dużego skrzywienia,
• efektu zawiasu.

Inny pacjent może mieć niewielką deformację, ale jednocześnie:

• ciężkie naczyniowe ED.

To dwie zupełnie różne sytuacje terapeutyczne.

Czy Peyronie wpływa na libido?

Nie bezpośrednio przez hormony.

Choroba może jednak powodować:

• lęk przed seksem,
• wstyd,
• obawę przed bólem,
• unikanie współżycia.

To może wtórnie prowadzić do:

• zmniejszenia zainteresowania seksem.

Nie oznacza to automatycznie niedoboru testosteronu.

Czy choroba może wpływać na płodność?

Nie uszkadza bezpośrednio produkcji plemników.

Może jednak utrudniać:

• penetrację,
• odbycie stosunku.

W ten sposób może pośrednio zmniejszać możliwość:

• naturalnego poczęcia.

Jeżeli seminogram jest nieprawidłowy, wymaga to osobnej diagnostyki.

Czy prącie może się skrócić?

Tak.

Włóknienie ogranicza rozciąganie osłonki.

Pacjent może zauważyć:

• rzeczywiste skrócenie podczas erekcji,
• albo pozorne skrócenie wynikające ze skrzywienia.

EAU zaleca ocenę długości prącia jako element diagnostyki szczególnie przed planowaniem leczenia operacyjnego.

Czy choroba Peyroniego występuje razem z przykurczem Dupuytrena?

Może.

Obie choroby wiążą się z nieprawidłowym włóknieniem.

Przykurcz Dupuytrena dotyczy:

• dłoni.

Innym zaburzeniem włóknistym jest:

• choroba Ledderhose’a stopy.

EAU zaleca uwzględnianie tych chorób podczas badania pacjenta z Peyronie.

Jak rozpoznaje się chorobę Peyroniego?

Najczęściej na podstawie wywiadu, badania i oceny deformacji podczas erekcji.

Lekarz pyta między innymi:

• kiedy pojawił się problem,
• czy skrzywienie się zmienia,
• czy występuje ból,
• czy penetracja jest możliwa,
• czy występuje ED.

Podczas badania można ocenić:

• blaszkę,
• długość prącia,
• inne nieprawidłowości.

EAU zaleca również obiektywną ocenę samego skrzywienia.

Czy warto zrobić zdjęcia erekcji przed wizytą?

Tak.

Dokumentacja fotograficzna może bardzo pomóc.

Warto wykonać zdjęcia przy:

• pełnej erekcji,

z kilku stron, tak aby pokazać:

• kierunek skrzywienia,
• przewężenie,
• deformację.

EAU wymienia zdjęcia wykonane samodzielnie przez pacjenta jako jedną z metod oceny deformacji.

Czy lekarz mierzy kąt skrzywienia?

Może go obiektywnie zmierzyć.

Możliwe jest wykorzystanie:

• zdjęć,
• erekcji uzyskanej urządzeniem próżniowym,
• farmakologicznie wywołanej erekcji.

EAU wskazuje, że farmakologicznie wywołana erekcja daje najbardziej obiektywną ocenę deformacji.

Czy USG jest obowiązkowe?

Nie.

Rozpoznanie jest przede wszystkim:

• kliniczne.

EAU podkreśla, że pomiar wielkości blaszki w USG jest:

• operatorozależny,
• ma ograniczoną dokładność.

Dlatego samo USG nie powinno decydować o rozpoznaniu ani rodzaju leczenia.

Kiedy przydaje się USG Doppler prącia?

Szczególnie wtedy, gdy współistnieją zaburzenia erekcji i trzeba ocenić ukrwienie.

Doppler może pomóc ocenić:

• napływ tętniczy,
• mechanizm zatrzymywania krwi w ciałach jamistych,
• anatomię naczyń.

Ma większe znaczenie:

• przed planowanym leczeniem operacyjnym,
• przy podejrzeniu naczyniowej przyczyny ED.

Nie jest rutynowo konieczny każdemu pacjentowi.

Czy zwapnienie blaszki oznacza konieczność operacji?

Nie.

Zwapnienia mogą pojawiać się w przewlekłej chorobie.

Ich obecność nie oznacza automatycznie:

• ciężkiego przebiegu,
• obowiązku operacji.

Decyzja zależy przede wszystkim od:

• funkcji seksualnej,
• deformacji,
• erekcji,
• oczekiwań pacjenta.

Kiedy rozważa się operację?

Gdy choroba jest stabilna, a deformacja istotnie utrudnia współżycie.

EAU 2026 zdecydowanie zaleca wykonywanie operacji tylko wtedy, gdy:

• choroba jest stabilna,
• skrzywienie lub deformacja pogarszają możliwość współżycia.

Nie powinno się operować wyłącznie dlatego, że:

• blaszka jest wyczuwalna.

Dlaczego trzeba poczekać na stabilizację?

Ponieważ w aktywnej fazie deformacja może nadal się zmieniać.

Operacja wykonana zbyt wcześnie może zostać zaplanowana na kształt prącia, który:

• później się zmieni.

EAU wskazuje zwykle:

• stabilność deformacji przez około 3–6 miesięcy,
• oraz często ponad 9–12 miesięcy od początku choroby

przed leczeniem operacyjnym.

Jakie rodzaje operacji są stosowane?

Rodzaj zabiegu zależy od geometrii deformacji oraz erekcji.

Można wyróżnić:

• techniki skracające dłuższą stronę,
• techniki wydłużające stronę objętą blizną,
• implantację protezy prącia przy ciężkim ED.

Wybór zależy między innymi od:

• długości prącia,
• kąta skrzywienia,
• obecności klepsydry,
• efektu zawiasu,
• jakości erekcji.

Co to jest plikacja?

Polega na skróceniu dłuższej strony prącia, aby wyrównać obie strony i zmniejszyć skrzywienie.

Jest stosowana przede wszystkim, gdy:

• erekcja jest dobra,
• długość jest odpowiednia,
• deformacja nie jest bardzo złożona.

Zaletą jest:

• prostsza technika.

Możliwą wadą:

• skrócenie prącia.

Czy po plikacji prącie będzie krótsze?

Może.

Mechanizm zabiegu polega właśnie na skróceniu strony przeciwnej do blaszki.

Dlatego przed operacją trzeba omówić:

• aktualną długość,
• możliwe skrócenie,
• oczekiwany efekt funkcjonalny.

Pacjent powinien znać ten kompromis przed podjęciem decyzji.

Kiedy wykorzystuje się graft?

Przy bardziej złożonych deformacjach u mężczyzn z zachowaną erekcją.

Może być rozważany przy:

• dużym skrzywieniu,
• znacznej utracie długości,
• klepsydrze,
• efekcie zawiasu.

Procedura jest bardziej złożona niż plikacja.

Może wiązać się z większym ryzykiem:

• pogorszenia erekcji.

Czy graft może zachować więcej długości?

Może ograniczać skrócenie w porównaniu z procedurą skracającą, ale nie gwarantuje zachowania całej wcześniejszej długości.

Ważny jest również większy stopień złożoności operacji.

Dlatego technika musi być dobrana indywidualnie.

Co jeśli mam Peyroniego i ciężkie zaburzenia erekcji?

Jeżeli ED nie odpowiada na leczenie zachowawcze, podstawową opcją chirurgiczną może być proteza prącia.

Proteza pozwala:

• uzyskać odpowiednią sztywność.

W zależności od pozostałego skrzywienia podczas tej samej operacji mogą być potrzebne dodatkowe:

• manewry prostujące.

EAU zaleca takie podejście u pacjentów z Peyronie i ED niewrażliwym na leczenie farmakologiczne.

Czy sama proteza może zmniejszyć skrzywienie?

Tak, u części pacjentów.

Po wprowadzeniu implantów deformacja może:

• częściowo się wyprostować.

Jeżeli pozostaje istotne skrzywienie, można zastosować dodatkowo:

• modelowanie,
• plikację,
• nacięcie osłonki,
• grafting.

Zakres zależy od konkretnej anatomii.

Czy operacja gwarantuje idealnie proste prącie?

Nie.

Celem chirurgii jest przede wszystkim:

• uzyskanie prącia wystarczająco prostego do funkcjonalnego współżycia.

Możliwe są:

• niewielkie resztkowe skrzywienie,
• skrócenie,
• zaburzenia czucia,
• pogorszenie erekcji,
• nawrót deformacji.

Dlatego realistyczne omówienie oczekiwań jest bardzo ważne.

Czy blaszkę trzeba całkowicie wycinać?

Najczęściej nie.

Nowoczesne operacje nie polegają zwykle na prostym usunięciu całej blizny.

Zbyt rozległa ingerencja w osłonkę może zwiększać ryzyko:

• zaburzeń erekcji.

Chirurgicznie koryguje się przede wszystkim:

• deformację.

Czy można współżyć w aktywnej fazie?

Najczęściej tak, jeśli aktywność nie powoduje znacznego bólu ani ryzyka urazu.

Warto jednak unikać:

• gwałtownego zginania prącia,
• sytuacji zwiększających ryzyko wyślizgnięcia podczas penetracji i silnego uderzenia.

Pomocne może być:

• odpowiednie nawilżenie,
• spokojniejsza aktywność.

Przy znacznej niestabilności warto dostosować aktywność do aktualnych możliwości.

Czy można samemu rozciągać i prostować prącie?

Nie należy gwałtownie zginać ani próbować „łamać” blaszki.

Może to spowodować:

• dodatkowy uraz,
• nasilenie włóknienia.

Jeżeli stosowana jest terapia trakcyjna, należy używać:

• przeznaczonego do tego urządzenia,
• zgodnie z prawidłową instrukcją.

To nie jest to samo co ręczne, siłowe prostowanie.

Czy złamanie prącia może powodować późniejsze skrzywienie?

Tak.

Poważne uszkodzenie osłonki białawej może prowadzić później do:

• bliznowacenia,
• deformacji.

Złamanie prącia jest jednak osobnym stanem nagłym.

Typowe są:

• trzask podczas erekcji,
• nagły ból,
• natychmiastowa utrata wzwodu,
• szybko powstający krwiak.

Taka sytuacja wymaga pilnej pomocy urologicznej.